Listopadowa noc 1972 roku, jedno z największych zwycięstw wyborczych w historii Ameryki, a w sztabie Nixona cisza gęsta jak mgła. Od tej sceny zaczyna się rozważanie dwóch ostatnich psalmów pielgrzymich (Ps 133 i 134) o tym, co naprawdę czeka na końcu naszej drogi. Kazanie pokazuje, że jedność we wspólnocie nie jest tylko miłym uczuciem, lecz przestrzenią, w której Bóg zsyła realne błogosławieństwo, a uwielbienie jest naszą odpowiedzią na jego dobroć. Posłuchaj, jeśli chcesz dojść do celu i móc cieszyć się tym, co tam znajdziesz.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Psalm 133 porównuje zgodę braci do olejku spływającego po brodzie Aarona i do rosy Hermonu spadającej na suchy Syjon. Co te dwa obrazy mówią o tym, skąd pochodzi jedność i co ona daje?
- Psalm 134 śpiewali pielgrzymowie, którzy po trudnej drodze docierali do świątyni i wzywali sługi Pana czuwające nocą do wspólnego uwielbienia. Dlaczego, twoim zdaniem, ta podróż kończy się właśnie uwielbieniem?
- Mówca przywołał historię Nixona i powiedział, że nie ma nic gorszego niż dotrzeć do końca drogi i nie móc cieszyć się tym, co tam czeka. Do czego dziś zmierza twoja życiowa podróż i co chcesz na jej końcu znaleźć?
- Bonhoeffer ostrzegał, że kto kocha swoje wyobrażenie wspólnoty bardziej niż samą wspólnotę, staje się jej niszczycielem. W jakich sytuacjach twoje oczekiwania wobec kościoła lub rodziny utrudniają ci przyjęcie ludzi takimi, jacy są?
- Kazanie mówiło, że podział nie musi być głośny: wystarczy długo trzymać zadrę, czekać na pierwszy krok drugiej strony i powtarzać sobie "nie zapomnę". Co pomaga ci wybierać relację ponad rację?
- Czy twoje słowa, wpisy i reakcje w tym tygodniu budują mosty, czy mury? Jaki jeden konkretny krok ku zgodzie możesz zrobić wobec osoby, z którą trudno ci się porozumieć, i jak możesz się za nią pomodlić?
