Wszyscy szukamy szczęścia, dlaczego więc na ulicach naszych miast mijamy tylu nieszczęśliwych ludzi, a czasem widzimy jednego z nich w lustrze? Psalm 128 proponuje repertuar zupełnie inny niż piosenki z radia i zaczyna od zdania, które zgrzyta: szczęśliwy jest ten, kto żyje w bojaźni Pana. Kazanie tłumaczy, co ta bojaźń naprawdę znaczy, i pokazuje Boga, który porządkuje naszą zwykłą codzienność przy kuchennym stole i czuwa nad przyszłością naszych domów i miast. Posłuchaj, a odkryjesz paradoks: ci, którzy boją się Boga, nie boją się już niczego innego.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Psalm 128 był pieśnią pielgrzymów idących do Jerozolimy na święta. Co zmienia w rozumieniu tego psalmu fakt, że śpiewano go w drodze, a także wtedy, gdy Jerozolima leżała w gruzach?
- Psalmista łączy szczęście z bojaźnią Pana i wyjaśnia ją słowami "kto kroczy jego drogami". Jak rozumiesz bojaźń Bożą po tym kazaniu i czym różni się ona od strachu przed surowym, karzącym Bogiem?
- Psalm opisuje szczęśliwe życie nie przez luksus i przygody, ale przez pracę i rodzinę przy kuchennym stole. Gdzie najczęściej szukasz szczęścia i co ten obraz mówi ci o twoich oczekiwaniach?
- Kazanie mówi, że całe życie to wkraczanie na nowe, nieznane terytorium, jak dorastanie, rodzicielstwo czy emerytura. Na jakim nowym etapie jesteś teraz i jak wygląda w nim słuchanie Boga jako przewodnika?
- W historii o matce chorego dziecka najbardziej pomogła przyjaciółka, która po prostu przychodziła. Jak doświadczasz obecności Boga w zwykłej codzienności i jak sam możesz być taką obecnością dla kogoś?
- Ci, którzy boją się Boga, nie muszą bać się niczego innego. Który lęk o przyszłość, zdrowie, pieniądze czy bliskich chcesz w tym tygodniu konkretnie oddać Bogu i jak to zrobisz?
