Szkolny łobuz bił małego Eugene’a codziennie po lekcjach i wołał za nim „Jezusowa baba”, aż chłopiec pewnego dnia stracił cierpliwość, a to, co zrobił potem, do dziś brzmi jak dowcip i jak wyrzut sumienia. Ta historia otwiera rozważanie Psalmu 129, pieśni pielgrzymów o ludziach, po których plecach jeżdżono jak pługiem, a jednak ich nie przemogli. Kazanie mówi wprost o cierpieniu, którego nie wolno romantyzować, o gniewie, który trzeba gdzieś złożyć, i o dwóch słowach streszczających całą Ewangelię: ale Bóg. Posłuchaj, jeśli nosisz w sercu krzywdę, która wciąż nie chce się zabliźnić.
Pytania do rozmowy
Do rozmowy w grupie domowej albo do osobistej refleksji po kazaniu.
- Psalm 129 mówi: "Zorali mój grzbiet oracze i długie bruzdy porobili". Jak ten obraz mógł brzmieć dla Izraelitów pamiętających niewolę w Egipcie i co mówi o śladach, jakie zostawia krzywda?
- Pielgrzymi śpiewali najpierw o ucisku, a zaraz potem: "Ale Pan jest sprawiedliwy, poprzecinał powrozy niegodziwych". Dlaczego słowa "ale Bóg" mogą streszczać przesłanie całego Pisma Świętego?
- Mówca podkreślał, że nasza wytrwałość w cierpieniu nie jest efektem naszej determinacji, lecz Bożej wierności. Gdzie, patrząc wstecz na swoje życie, widzisz taki ślad Boga?
- Kazanie przestrzegało przed romantyzowaniem cierpienia i przed mówieniem skrzywdzonym "nic się nie stało". Jak możesz towarzyszyć komuś w bólu, nie bagatelizując go i nie upiększając?
- Psalm kończy się złorzeczeniem wobec wrogów Syjonu. Co myślisz o tym, że Bóg pozwala przynosić do siebie gniew i lament, zanim dojdziemy do przebaczenia?
- Z jaką konkretną krzywdą lub gniewem chcesz w tym tygodniu przychodzić do Boga w modlitwie, zamiast odgrywać się lub prowadzić w myślach rozmowy z osobą, która cię zraniła?
