Kilka godzin jazdy przez Dolinę Śmierci: pusta droga, brak zasięgu, a za każdym pasmem gór wyrasta następne, i rosnący niepokój, że coś się wydarzy. Ten obraz otwiera rozważanie Psalmów 130 i 131, wołania człowieka, któremu urwało się dno, i pieśni o duszy ukojonej jak nakarmione niemowlę. Kazanie mówi o tym, czego najbardziej nie umiemy: o czekaniu na Boga z nadzieją, zamiast brania spraw w swoje ręce, i o wyczekującym zaangażowaniu, które nie przyspiesza niczego na siłę. Posłuchaj, jeśli utknąłeś na odcinku drogi, który zdaje się nie mieć końca.
Podróż od desperacji do ukojenia
W podróży
Podróże i rozmowy doskonale się uzupełniają. Najlepiej podróżować w dobrym towarzystwie, bo każda wyprawa staje się wtedy okazją do wymiany myśli, ale też do wspólnego milczenia. Lato, czas urlopów i wyjazdów, sprzyja przypomnieniu sobie, że Bóg jest najważniejszym towarzyszem naszej podróży, także tej największej, zwanej życiem. A jeśli już wędrujemy razem z Nim, to, oprócz chwil, kiedy milczymy i cieszymy się tylko swoją obecnością, warto też cieszyć się rozmową.
Dlatego tego lata będziemy czytać cykl psalmów zwanych pielgrzymimi lub podróżnymi, ponieważ recytowano je w czasie wędrówki do Jerozolimy. To podróż przez zakręty życia, od smutku i osamotnienia do wspólnoty i uwielbienia. Jednak najważniejsze w niej jest to, że możemy iść i rozmawiać z samym Bogiem.
Zobacz całą serię
22 kazania
